Beni okuyorlar…
Sanırım ilk cümlem şu olmalı: hem kraliçe hem köle hayatı sürebilmiş ender insanlardan olmam bana çoğu insanın takamadığı bir gözlük hediye etti.

Bu yüzden yazdıklarım herhangi bir gazete yazarın hikâyesinden her zaman farklı renkte ve şaşkınlıkta okundu!
Ülkemdeki “ünlü” insanlardan biri olmak, yürürken sarılmak için yolumun kesilmesi benim tercihim değildi. Ben sadece değerli olmak için yürüdüm…

Açlık ve soğukla mücadele etmeyi bildiğim günler, havyarlı sofralarda parlak taşlı elbiseyle oturduğum günlere değişik insan duyguları aktardı. Kırmızı halılardan geçerken giydiğim pabuçlarla, ıslanmış derilerin içindeki soğuk ayaklarım ekşi ve şeker tadını birlikte tadabilmenin şansını verdi bana.

Bunun için izlediğim ve okuduğum on binlerce öyküyü hem kral kalbinden süzebiliyorum hem de dilenci parmaklarından. Çünkü ben hepsi oldum!

Onatlı yaşında ilk öykü ödülünü almış, çeyrek yüzyıla yakın haber sunucusu (anchorman) koltuğunda felaket ve mucize haberlerini derlemiş 50 yaşında bir dünya vatandaşıyım.

Beslendiğim ise kültürü, dini, alışkanlıkları ne olursa olsun insanın ruhunun kendi! Çünkü ruh denilen istasyon herkeste aynı antenlerle, aynı frekansla yayında!

Avrupa’da çocukken tecavüze uğrayan bir erkekle, Endonezya’da taciz edilen insan farklı hisler hissetmiyorlar. Çin’de çocuğu ölen bir anne ile ABD de evladını kaybeden bir anne farklı kimyasal yapıda gözyaşı çıkarmıyor!

Belleğime kayıtlı ve hala da kayda devam ettiğim sayısız ruh ve mucize öyküleri var! Yazmalıyım.Üstelik birinin hayatını dünyanın öte ucunda bir yerlerde, sadece bir kitap ile değiştireceğimi bilirken!

Yazmak da aşk gibi bir şey! Hem ona köle hem de efendi olmayı bilenler için sonsuz bir var olma şekli.

Andrea And / A.Yazıcı