Ayşenur Yazıcı

More vision, less television please!

Şiir nedir ne değildir diye tabii ki tartışmayacağım. Bu, edebiyatçıların yüzyıllardır geviş getirdiği bir konu. Sindirim sistemlerine yardımcı olmak için tartışmaya girmeye hiç mecalim yok!

Şiir “duygu”dur ve okuyanın gözü o şiire değdiğinde, duygu aktarımı kalbe hoş gelen sözlerle gerçekleşmişse, düşündürmüşse, gülümsetmişse ve bunlar olurken bir de heceler, sesler ahenkli ise, alt alta yazılmış satırlara, metne “şiir” denir. Bu kadar!

Bir tek bildiğim var o da insanın ruhunu, hayal dünyasını edebiyat renklendirir, şiirse temizler ve besler…

İnsanlar iki şeyden ibarettir. Ruh ve et. (Beden yani!)

Etleri ile ilgili yeteri kadar ilgi alanı yaratılmış!

Spor salonları, giyim markaları, makyaj malzemeleri, kremler, parlak taşlar, taçlar…

Bedenimiz fark edilir oldukça “ego”yu şımartan reklamlar, örnek ünlü (!) hayatları boy boy her yerde…

“Egosu şiştikçe ruhu besleniyor” sanan bir koca nesil, depresyondan kurtulmak için “her şey dâhil” tatil köylerinde, yaşadığının farkına varmak için (!) etini güneşe seriyor… Ama ruhu olaya dâhil değil!

İnsanoğlu, bedenleri ruhlarının önünde yürümeye başladığından beri mutsuz. Uygarlık, “yaşamın anlamının” “dolu cüzdan” ve “güzel beden” olduğunu şırınga ederken, varoluşun kökü “ruh” hüzün içinde.

Oysa sevgi denilen enerjiyi, cüzdandan çıkardığın banknotla alamıyorsun. Ruhu onaran da sevginin ta kendi!

Ruhunuza verebileceğiniz en güzel hediye şiirdir.

En onarıcı pansuman da şiirdir.

Şiir okuyunca içinizde bir ampul yanar yahut bir mumu söndürür şiir...

Şiir insan olduğunuzu, “duygularınız olduğunu” anlamanız, kendinizi ve evreni fark etmeniz, hayallerinize tutunacak hala bir şeyler olduğunu görmeniz için içinize atılmış bir mektuptur.

Şiir hayata söylenmedir, şiir kendi kendinize yaptığınız bir dedikodudur, şiir seslendirilmemiş şikâyetlerin içinizden süpürülmesidir…

Anlatamam halimi…
Ne bahar yeter
Ne boğazdan geçen geminin sesi.
Sabunlu çamaşır suyunun
Irmağa karıştığı yerdeki
...Balık gibiyim…

Andrea And